Week 2

Week 2 van de stage bij SQM en tot zover nog steeds “all is well”.

Ik heb het merendeel van deze week gespendeerd aan mijn eigen kleine project, de fameuze registratietool, die mij al meer werk heeft opgeleverd dan ik aanvankelijk dacht. Het is fijn dat ik toch nog steeds een volledig project mag uitwerken. Het mag er dan totaal anders aan toegaan dan op school, een project blijft een project (hoe klein ook), waarbij ik alles moet plannen en realiseren. Het is jammer dat ik enkel nog maar zaken binnen een schoolomgeving heb moeten afleveren, waardoor ik af en toe nu niet goed weet waar ik moet blijven met mijn zaken, maar het is nu wel dankzij deze stage dat ik beetje bij beetje te weten kom hoe echte projecten worden aangepakt.

En dan heb ik het niet enkel ver mijn eigen registratietool project, maar ook over de andere projecten binnen SQM. Doordat de bureaus zo open zijn opgesteld (kleine eilandjes zonder scheidingen tussen) kan ik af en toe een discussie, brainstorm of mededeling oppikken. En soms kan het er toch wel stevig en hectisch aan toegaan. Het lijkt me belangrijk dat je zaken goed kan relativeren en van je af kan zetten als je uiteindelijk naar huis gaat, anders ga je vast door een hel van een privéleven. Gelukkig kunnen de resultaten er best zijn, van alle projecten die ik al heb kunnen volgen (al was het maar voor een stuk) is de uitkomst altijd heel goed geweest, oplossingen zoals ik ze zelf ook zou willen zien, moest ik de man achter de projecten zijn.

Ik vind het ook erg aangenaam dat er weinig individualisme heerst binnen mijn afdeling. Iedereen moet natuurlijk zelfstandig kunnen werken, waaronder ikzelf dus ook, maar als je met een vraag zit, is er altijd wel iemand die kan antwoorden, of tenminste advies kan geven. Het is nu niet de bedoeling dat je elkaar constant lastigvalt met vragen die Google voor je kan beantwoorden, want iedereen heeft het zo al druk genoeg, maar af en toe een stelling voorleggen kan zeker geen kwaad.

Het is me ook opgevallen dat er veel vergaderd wordt, zelfs voor de kleinste besprekingen wordt er gebruik gemaakt van de meeting room. Het leek me niet altijd even nodig om de meeting room te gebruiken, maar het zet natuurlijk de toon van het gesprek een beetje serieuzer, intiemer en meer privé, zodat je gemakkelijker zaken kunt bespreken dan wanneer 5 man staat mee te luisteren.

taken.xls


mika out

Week 1

De afgelopen week was geweldig. Eindelijk heb ik kunnen proeven van wat me nog te wachten staat de rest van mijn leven. Deze ene week was natuurlijk nog niet echt representatief, maar als ik een beetje kan inschatten hoe alles er aan toe gaat binnen mijn afdeling en tussen al de verschillende afdelingen, lijkt het mij dé omgeving waar ik later in wil werken, dag in en dag uit.

Ten eerste lijkt er niet echt sprake te zijn van een klassieke hiërarchie binnen de verschillende afdelingen, iedereen is zo goed als op elk moment bereid om een ander verder te helpen en, belangrijker nog, ik heb nog niemand uit de hoogte weten praten noch weten snauwen.
Als stagiair sta ik natuurlijk buiten de groep, zeker als ik er nog maar een week werk, maar ik doe mijn best om af en toe mijn mond eens open te doen. Zeker met mijn stagebegeleider binnen Square Melon; hij vraagt naar mijn mening en ik ben zeker niet teruggetrokken genoeg om die voor mij te houden. Het doet ook goed dat er eindelijk iemand wat vertrouwen in mij legt om problemen op te lossen; ik mag zelf onderzoek doen naar hoe ik een situatie wil aanpakken en er wordt dan van mij verwacht dat ik tot een conclusie kom waarvan ik dan kan beginnen werken.
De ervaring van de mensen rondom mij doet mij ook plezier. Het gaat hier niet enkel om de kennis die ze bezitten, maar meer om het feit dat als ik met een vraag of een twijfel zit er teruggegrepen wordt naar situaties uit het verleden waarin een gelijkaardig probleem werd aangepakt. Ik heb, denk ik, al meer tips opgedaan in deze ene week dan in het hele vorige semester, toch zeker tips waarvan ik weet dat ik ze nog ga kunnen gebruiken.

Ik ben nu absoluut zeker dat als men zegt “het studentenleven, dat is het leven” dat men niet weet waarover men spreekt. Het studentenleven brengt onnodig veel stress en vermoeidheid met zich mee. De werkomgeving waar ik mij nu bevind is gelijkaardig, ik krijg er ook grote taken, overgoten met allerlei kleinere, en er is ook een zekere mate van stress, en ik ben redelijk uitgeput als ik uiteindelijk om half 8 thuis kom. Maar het verschil zit hem erin dat ik de hele dag heb gewerkt aan iets dat ik echt wil doen.
De treinrit is wel lang, maar het is het zeker waard om elke dag tot daar te reizen. Nu ik stage loop bij Square Melon, weet ik wat er van mij verwacht kan worden en welke zaken een asset kunnen zijn naast de absoluut nodige skills, zodat ik weet welke ik nog moet aansterken en welke afgezwakt mogen worden.

Ik kan alvast zeggen dat ik uitkijk naar wat de komende maanden mij nog te bieden hebben.

taken.xls


mika out